ΛΑ.Ο.Σ-ΧΑΟΣ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΕΜΕΙΣ

 του Γιώργου Πήττα

Όταν πεθαίνει ο Χαμιντουλάν μπορεί να είναι νόμιμος ο ΛΑ.Ο.Σ;

Είχα ήδη ξεκινήσει να κάνω σημειώσεις για αυτό το άρθρο με μόνο αντικείμενο τον ΛΑ.Ο.Σ όταν ήρθε η είδηση για τον αδιανόητο θάνατο του 15χρονου Χαμιντουλάν και τον τραυματισμό της αδερφούλας του.

Σκέφτομαι συνέχεια τη διαδρομή του πατέρα του , ενός αξιοπρεπούς δασκάλου και ιδρυτή σχολείων στο Αφγανιστάν που διωγμένος από το ταλιμπανικό χάος προσπάθησε να προσφέρει ορίζοντα στα παιδιά του ερχόμενος στην Ελλάδα.

Αυτό που βίωσε η μητέρα τους, βλέποντας τον γιο τους να γίνεται κομμάτια, ο νους μου δεν το χωράει. Δεν μπορεί να το χωρέσει.

Αλλά δεν μπορεί να χωρέσει και την εκρηκτική απουσία της επόμενης μέρας.

Περίμενα –ο ανόητος και αφελής- το επόμενο πρωί, στο σημείο του φονικού να έχουν μαζευτεί χιλιάδες άνθρωποι, με χιλιάδες λουλούδια, άνθρωποι βουβοί από οδύνη αλλά και από οργή ξέχειλη για τη βία.

Περίμενα- ο ανόητος και αφελής- πως χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες θα παρατούσαν τα σπίτια τους και θα συγκεντρώνονταν εκεί αυθόρμητα με κεριά και άνθη να κάνουν πραγματικό επιτάφιο, στον μόνο αληθώς εσταυρωμένο, στον ανατιναγμένο πένητα, αυτόν τον καθρέφτη του υμετέρου αλλά και ημετέρου συλλογικού μας τίποτα.

Ο Χαμιντουλάν, δεν σκοτώθηκε τυχαία. Δολοφονήθηκε.

Ο ηθικός αυτουργός του φονικού, είμαστε όλοι εμείς.

Που όταν η Σέχτα «Επαναστατών» ή ο Ε.Α. σπέρνανε θάνατο απαξιώναμε την ανάγκη μιας μαζικής απάντησης στον τρόμο.

Δεν μας αφορούσαν βλέπετε τα θύματα, ήταν «άλλοι».

Η μιζέρια, η άγνοια, η απέραντη κοινωνική μας αγραμματοσύνη, ακόμα αδυνατεί να αναγνώσει τον φόνο ως «στρατηγική» που οδηγεί μόνο στον εαυτό της.

Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που νομίζουν πως ο Φόνος μπορεί να υπηρετεί Σκοπό και αδυνατούν να δουν πως νομοτελειακά αυτοεγκλωβίζεται στον θάνατο.

Όσοι τολμήσαμε να προτείνουμε μαζική κινητοποίηση «κατά κάθε βίας από όπου και αν προέρχεται» συναντήσαμε μάλλον την συνολική χλεύη.


Ο Χαμιντουλάν μπορεί άθελά του να πήρε τη θέση κάποιου άλλου

Ίσως, αυτοί που έβαλαν τη βόμβα, τώρα να κουνάνε το κεφάλι τους και να λένε μέσα στον απέραντο «επαναστατικό» ναρκισσισμό τους « τι να γίνει; Παράπλευρη απώλεια…»

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που έβαλαν τον εκρηκτικό μηχανισμό εκεί. Δεν με ενδιαφέρει. Την προκήρυξη των Πυρήνων της Φωτιάς την πιστεύω, έτσι διαισθητικά.

Δεν πιστεύω μεν στις βομβοφόρες κατσαρόλες τους, αλλά τα κείμενά τους φέρνουν μία ροκ απελπισία που μπορώ να νιώσω. Ίσως τώρα, να βρουν το κουράγιο να αντιληφθούν κάτι παραπάνω καθώς τούτο το πένθος είναι ασήκωτο και στους συμβολισμούς του.

Όταν τη νύχτα της 28ης Μαρτίου ο 15χρονος Χαμιντουλάν Ναζαφί έφευγε από την πρόσφυγα ζωή του, η Αθήνα ακόμα αντηχούσε τα συνθήματα της ένστολης αισχρότητας:

«Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ».

«Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό».

«Τους λένε "Σκοπιανούς", τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ' απ' αυτούς»

Αυτά τα συνθήματα, ήρθε να τα υποστηρίξει ως «σημαία του Έθνους» ο αρχηγός του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού.

Ρωτάω απλά.

Είναι δυνατόν να υπάρχει οποιαδήποτε νομική κάλυψη σε αυτή τη φρασεολογία και να είναι προβαλλόμενη ως «Εθνική Αξία»;

Αν οι φράσεις «θα γίνει μακελειό» «θα εκδικηθώ» «θα χύσω το αίμα σου» «θα ράψω τα ρούχα μου με το δέρμα τους» δεν συνιστούν τουλάχιστον εξώθηση σε αξιόποινες πράξεις και μάλιστα σε φόνο με υπόδειξη συγκεκριμένων στόχων τότε τι;

Μπορεί λοιπόν να είναι νόμιμος ένας φορέας που όλα αυτά τα θεωρεί «αρχές και σημαία» επισήμως; Γιατί, τι πιο επίσημο από την δήλωση του αρχηγού του;
Είναι δυνατόν να ακούμε στο Κοινοβούλιο λόγια ευαρέσκειας για την «υπεύθυνη» στάση του ΛΑ.Ο.Σ στην κρίση που περνάει η χώρα όταν όλοι γνωρίζουμε πως η φερόμενη ως «υπεύθυνη στάση» δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια υποκριτική και ζυγισμένη συμπεριφορά που αποσκοπεί τόσο σε μικροπολιτικά κέρδη όσο και στη σύγχυση;

Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο κύριος Καρατζαφέρης και τι αντιπροσωπεύουν τα πρωτοπαλίκαρα του;

Ή μας διαφεύγει πως ο ΛΑ.Ο.Σ είναι το συστηματικό εκκολαπτήριο του νεοφασισμού και του χυδαίου λόγου;

Ή δεν καταλαβαίνουμε πως με τρόπους πονηρούς το «κόμμα» αυτό ντοπάρει τα μέλη του και ειδικά τα νεαρά ώστε αυτά να αποτελούν τον πάγκο (και ίσως όχι μόνο) της Χρυσής Αυγής;

Είπε ο κος Καρατζαφέρης:

"Αυτοί οι οποίοι διακινδυνεύουν καθημερινά την σωματική τους ακεραιότητα για την τιμή της πατρίδας, διώκονται γιατί χρησιμοποίησαν συνθήματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τη σημαία του Έθνους"

Και στον διαδικτυακό τόπο της νεολαίας του «κόμματος» τα αλαλάζοντα μέλη, ήρθαν να χειροκροτήσουν:

«Μπράβο στον Πρόεδρο.ο Υπουργός Προ.Πο τίνει να γίνει ένα απο τα μεγαλύτερα νεοταξίτικα σκουλήκια.το λέω και εγω "κυριε" Προ.Πο.
"Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι αλβανε"Φυσικά δε μου φταίνε σε τίποτα τα συμπαθή και χρήσιμα τετράποδα...»

Αυτό γράφει το μέλος «Λεωνίδας» με αριθμό συμμετοχής σε σχόλια που ξεπερνά τα 6.000, σε σχετική συζήτηση στο Φόρουμ, κάτω από τον τίτλο

«Τιμή και Δόξα στους άγρυπνους φρουρούς του έθνους»

Την ίδια στιγμή, ο έτερος στυλοβάτης του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, ο περιώνυμος τσιριχτός Άδωνης Γεωργιάδης, γνωστός και ως μπουμπούκος, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και αυτός, στην επίσημη προσωπική του ιστοσελίδα, διαθέτει και «φόρουμ» που αποκαλεί… «Εκκλησία του Δήμου» (θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων) στην οποία από όσο πρόσεξα ο ίδιος μεν πονηρά αποφεύγει να τοποθετηθεί, αλλά αφήνει τις ορντίναντσες του να εκφράζονται ελεύθερα και να περνούν γραμμή.

Θέλετε ένα ωραίο δείγμα;
Ο χρήστης με το ψευδώνυμο «Λύκος» προτείνει παρακαλώ, εμπάργκο στα εστιατόρια που έχουν ως delivery boys αλλοδαπούς.

Περιγράφει δε με την παραδοσιακή χυδαιότητα που χαρακτηρίζει ολάκερο το ακροδεξιό / εθνικιστικό ασκέρι τη… φρίκη που ένιωσε όταν του έφερε τα σουβλάκια του ένας νεαρός από το Πακιστάν. Αποδίδει μάλιστα στην ιθαγένεια του νεαρού το γιατί δεν του κάθισε καλά το φαγητό…

Ασφαλώς και δεν ενδιαφέρει τι υποστηρίζει ο κάθε κρετίνος «Λεωνίδας» και ο κάθε τραμπούκος «Λύκος» (κρίμα τα ψευδώνυμα…)

Αυτά τα εξευτελισμένα υποκείμενα δεν αξίζουν ούτε για ανθρωπολογική μελέτη καθώς αποτελούν περιττώματα.

Όμως, όταν τα μηνύματα και τα σχόλια αυτών των ανθρωποειδών σιωπηρά νομιμοποιούνται από μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου –εφ όσον αυτά γράφονται στους δικούς τους ιστότοπους, τότε υπάρχει ζήτημα νομικό, συνταγματικό και ηθικό.
Και ο κος Βενιζέλος , Υπουργός Εθνικής Άμυνας θα έπρεπε να έχει την στοιχειώδη ευαισθησία (διότι έξυπνος είναι) να μην καταδέχεται να λερώνει το στόμα του με συγχαρητήρια προς τον κο Καρατζαφέρη που θεωρεί τα συνθήματα των ΟΥΚάδων «σημαία του έθνους».

Τον απίστευτο κο Καρατζαφέρη που άλλοτε υμνεί την άθλια συμμορία των απριλιανών συνταγματαρχών, πότε ομιλεί με σαρκασμό για το Πολυτεχνείο του 73, πότε θέλει να στείλει τους φορείς του AIDS σε ξερονήσια, πότε εκδίδει φιλοβασιλικά έντυπα, μοιράζει…υπουργεία στη Χρυσή Αυγή.

Όμως κακώς πολλοί τον θεωρούν αντιφατικό.

Οι αντιφάσεις, είναι αθώες και συνήθως εκδηλώνονται σε ανθρώπους που έχουν αγωνίες και πάθη.

Ο αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ ελίσσεται πονηρά και γοργά, ανάλογα την συγκυρία, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τις διαθέσεις της κοινής γνώμης-στην ειδική μερίδα που τον ενδιαφέρει κάθε φορά- και, χρησιμοποιεί εκείνες τις λεκτικές αποχρώσεις που θα στοχεύσουν ευθέως στο θυμικό του κάθε «κοινού στόχος».

Στις 9 και 30 το πρωί μπορεί να εξηγεί γιατί οι ομοφυλόφιλοι είναι ψυχικά ασθενείς ή επικίνδυνοι για τα παιδιά μας και, στις 4 το απόγευμα να ζητά πολιτική συνεργασία με τους ομοφυλόφιλους γιατί «βρε αδερφέ Έλληνες είμαστε όλοι, δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε». Απλά κάθε φορά διαφέρουν τα ακροατήρια.

Η πρακτική του, κάποιοι το λέμε πολλά χρόνια τώρα, είναι και εξαιρετικά επικίνδυνη και το χειρότερο, έχει συμβάλλει τα μέγιστα στον βαθμιαίο εκφασισμό ενός κομματιού της κοινωνίας μας.
Το ασυνάρτητο χάος, αυτό της απελπισίας και των προβλημάτων που δεν μπορεί να δει ορθολογικά μεγάλο μέρους του κόσμου, είναι αυτό που θρέφει τον φασισμό και διευκολύνει τον κάθε Καρατζαφέρη να πουλάει το προϊόν του.

Στην Ελλάδα του 2010, εδώ, που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
Εδώ που ο Μάριος Ζ. παραμένει έγκλειστος στις φυλακές.
Εδώ που οι Έλληνες βιαστές της Natalie Karneef κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Εδώ που διαπαιδαγωγούμε πιτσιρίκια στο να καίνε τα σπίτια των μεταναστών.
Εδώ που ο φερμένος από την ανάγκη 15χρονος Χαμιντουλάν άφησε την έσχατη πνοή.
Εδώ που τα παραδείγματα συντριβής κάθε είδους αξιοπρέπειας είναι αμέτρητα.

Ποιος πότε και πως θα μαντρώσει τον φασισμό;
Ποιος πότε και πως θα απαιτήσει από τον κο Καρατζαφέρη επίσημη ανάκληση της δήλωσης περί «εθνικών συνθημάτων»;
Ποιος πότε και πως θα θέσει ζήτημα νομιμότητας του ΛΑ.Ο.Σ στην Ελληνική Βουλή;

Εμείς πότε θα θυμώσουμε ενάντια στη βία από όπου και αν προέρχεται;
Εμείς πότε θα αποβάλλουμε τον κομπλεξικό διαχωρισμό των θυμάτων της βίας ανάλογα με την ιδιότητά τους;
Εμείς πότε θα καταλάβουμε πως το φίδι είναι στον δικό μας κόρφο;

Αλήθεια όταν οι ΟΥΚάδες εκτόξευαν τα τρισάθλια συνθήματά τους ακούστηκε καμιά διαμαρτυρία; Ακούστηκε έστω ένα «αίσχος»; Όχι.

Αναρωτιέμαι αν η Ελλάδα πρέπει πια να γράψει τα απομνημονεύματα της και μετά να μπει στον τάφο της. Στην ταφόπλακα θα πρέπει να γράψει: Χαμιντουλάν Ναζαφί.

Γιώργος Πήττας για το TVXS

Η ακροδεξιά, το indymedia και η λογοκρισία....

Το άλλο πανεπιστημιακό άσυλο

Το καλοκαίρι είναι κατά κανόνα μια περίοδος ύφεσης των φοιτητικών κινητοποιήσεων και, κατ' επέκταση, της δημόσιας συζήτησης για το πανεπιστημιακό άσυλο.

Στο Σιάτλ του 1999 γεννήθηκε το διεθνές δίκτυο εναλλακτικής ενημέρωσης Indymedia. Η ακροδεξιά επιχειρεί τώρα να το φιμώσει για τα καλά στην Ελλάδα. Χάρη στην πρόσφατη «επιτυχία» της ακροδεξιάς στις ευρωεκλογές, όμως, η φετινή περίοδος των διακοπών φαίνεται πως θ' αποτελέσει, τελικά, την εξαίρεση.

Τούτη τη φορά, ωστόσο, η συζήτηση περί ασύλου δεν προκαλείται από τη μετατροπή των πανεπιστημιακών χώρων σε καταφύγιο (ή ορμητήριο) διαδηλωτών που συγκρούονται με την αστυνομία. Αντικείμενό της αποτελεί, αντίθετα, η προσπάθεια επανοριοθέτησης του σκληρού πυρήνα του ασύλου, που μέχρι σήμερα θεωρούνταν δεδομένος ακόμη κι από τους υποστηρικτές της εισόδου των ΜΑΤ στα ΑΕΙ: της προσφυγής στους πανεπιστημιακούς χώρους για την απόλυτη προστασία της ελευθερίας του λόγου και ακύρωση κάθε απόπειρας ποινικοποίησης των αιρετικών απόψεων και αναλύσεων.

Αναφερόμαστε, φυσικά, στην εκστρατεία που βρίσκεται σε εξέλιξη για το κλείσιμο του δικτυακού τόπου αντιπληροφόρησης Athens Indymedia, με πρώτο βήμα το αίτημα εκδίωξης του υπολογιστή που τον εξυπηρετεί (server) από το «άσυλο» του ΕΜΠ.

Το περασμένο Σάββατο περιγράψαμε συνοπτικά την κοινοβουλευτική πτυχή της καμπάνιας: τις διαδοχικές σχετικές ερωτήσεις του ΛΑΟΣ στη Βουλή και την ταχύτατη συμμόρφωση προς αυτές, τόσο του υφυπουργού Παιδείας Σπύρου Ταλιαδούρου όσο και του «ιδιωτικοποιημένου» ΟΤΕ. Με δεδομένη τη σοβαρότητα του ζητήματος και τα κρίσιμα πολιτικά διακυβεύματα, καλό είναι ωστόσο ν' ασχοληθούμε κάπως αναλυτικότερα με την ουσία της υπόθεσης.

*Το Athens Indymedia αποτελεί τμήμα του ομώνυμου διεθνούς δικτύου αντιπληροφόρησης που πρωτοδημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 1999 στο Σιάτλ, από ακτιβιστές του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, για τη μεταξύ τους ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών.

*Κάθε επιμέρους Indymedia λειτουργεί αυτόνομα, με αυτοτελή εσωτερική λειτουργία και δικό του πολιτικό προσανατολισμό (στο ευρύτερο συνήθως ρεύμα της ελευθεριακής αριστεράς).

Το Athens Indymedia

Κοινό χαρακτηριστικό είναι η παράλληλη λειτουργία μιας συντακτικής ομάδας (που επιμελείται τη βασική δομή του σάιτ) και της ανεξέλεγκτης «συνεισφοράς» ειδήσεων, μεταφράσεων, φωτογραφιών, βίντεο, σχολίων κ.λπ. από τους χρήστες, η ανωνυμία των οποίων είναι τεχνικά εξασφαλισμένη.

*Διακηρυγμένο στόχο συνιστά η κατάργηση του διαχωρισμού μεταξύ «πομπού» και «δέκτη» της ενημέρωσης.

*Οσο για την αντιπληροφόρηση, ως τέτοια χαρακτηρίζεται από το αθηναϊκό σάιτ η «διάδοση της πληροφορίας από την οπτική όλων εκείνων που αγωνίζονται, που η φωνή τους και οι διεκδικήσεις τους δεν πρόκειται ποτέ να ακουστούν από τα καθεστωτικά μέσα, μεταδίδοντας μια πραγματικότητα έτσι όπως την έχουν βιώσει μέσα από τους κοινωνικούς και πολιτικούς τους αγώνες».

*Το Athens Indymedia λειτούργησε πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2001, με πρωτοβουλία μιας εικοσαριάς ακτιβιστών της ριζοσπαστικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου που είχαν έρθει σε επαφή με την αντίστοιχη διεθνή πρακτική κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων της Πράγας και της Γένοβας. Οπως όλες οι συλλογικότητες του χώρου, γνώρισε κι αυτό εσωτερικές τριβές, με σημαντικότερη αυτήν που οδήγησε το 2007 στη δημιουργία του παράλληλου τόπου Indy.gr.

Οι βουλευτές του ΛΑΟΣ (στη φωτ. οι Πολατίδης και Γεωργιάδης μαζί) ηγούνται στη λογοκριτική εκστρατεία. Πάντως, ο αρχηγός τους δεν τα πολυκαταφέρνει με τους υπολογιστές και με το Ιντερνετ (δεξιά). *Η απόδοση του εγχειρήματος υπήρξε μάλλον άνιση, σε άμεση κατά κανόνα συνάρτηση προς το εκάστοτε επίπεδο ανάπτυξης των κοινωνικών κινημάτων. Η μεγαλύτερη επιτυχία του Indymedia αφορά την παροχή άμεσης κι άπλετης ενημέρωσης γι' αυτά τα ίδια κινήματα (εργατικό, αντιαυταρχικό, αντιρατσιστικό) και ιδίως για τις πτυχές τους που τα επίσημα ΜΜΕ συνήθως αγνοούν, συσκοτίζουν ή παραποιούν.

*Πολύτιμη υπήρξε επίσης η πληροφόρηση για τη σκοτεινή πλευρά της δράσης των διωκτικών υπηρεσιών, από την καθημερινή αστυνομική βία (στα Εξάρχεια ή αλλού) ώς το «αντιτρομοκρατικό» καλοκαίρι του 2002 και το συνεχιζόμενο ανθρωποκυνηγητό κατά των «λαθρομεταναστών». Οι ακριβείς συνθήκες του φόνου του Αλέξη Γρηγορόπουλου μεταδόθηκαν π.χ. από το Indymedia και όχι από τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, που αρχικά αναπαρήγαγαν άκριτα την επίσημη αστυνομική εκδοχή περί «μαζικής επίθεσης αναρχικών» κατά των πιστολέρο αστυνομικών. Το ίδιο έγινε και με τις φωτογραφίες από τις συνθήκες κράτησης συλληφθέντων μεταναστών στην Ελασσόνα, αποκάλυψη που οδήγησε σε διαθεσιμότητα του διοικητή της τοπικής συνοριοφυλακής («Ε», 29.8.08).

*Για τις απεργίες, τις διώξεις συνδικαλιστών και τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, το Indymedia αποτελεί βασική πηγή πληροφοριών, όπως και το καθημερινό «ημερολόγιό» του για κάθε λογής εναλλακτικές πολιτικές, ενημερωτικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα.

*Στο επίπεδο της «κεντρικής» πολιτικής, εσωτερικής και διεθνούς, δεν διαφέρει αντίθετα από τα υπόλοιπα μπλογκ, καθώς περιορίζεται μοιραία στην αναπαραγωγή (και το σχολιασμό) ειδήσεων από τα «κανονικά» ΜΜΕ.

*Στο ίδιο επίπεδο κινούνται και οι «ηλεκτρονικές συζητήσεις» του, με αναπαραγωγή όλων των χαρακτηριστικών του είδους, θετικών (αμεσότητα) ή αρνητικών (ανωνυμογραφία - πλαστοπροσωπία).

«Το ΚΕΠΙΚ της αναρχίας»

Μια πρώτη εκστρατεία κατά του Athens Indymedia σημειώθηκε από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ το φθινόπωρο του 2002, στο πλαίσιο της συντονισμένης «αντιτρομοκρατικής» καμπάνιας που συνόδευσε την εξάρθρωση της 17Ν. Η απόκλιση του σάιτ απ' την υστερική τρομολαγνία των ημερών οδήγησε σε κραυγές για το κλείσιμό του, ιδίως μετά τη μαζική διαδήλωση της 1ης Οκτωβρίου.

Την ίδια ακριβώς περίοδο σημειώθηκε και η απόπειρα αστυνομικής «διείσδυσης» στις γραμμές του: υποκρινόμενος έναν άσχετο θαυμαστή που «ήθελε να προτείνει κάποιες ιδέες», ο επικεφαλής της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. Μάνος Σφακιανάκης επιχείρησε να έρθει σε επαφή με τα μέλη της συντακτικής ομάδας. Δυστυχώς, ο (όχι και τόσο έμπειρος, τότε) αστυνομικός ξέχασε να «σβήσει» τα «ίχνη» της πραγματικής ταυτότητάς του απ' τα ψευδώνυμα e-mail που έστειλε, οπότε τον πήραν είδηση κι έφαγε το αναμενόμενο διαδικτυακό «ξεφώνημα».

Η τωρινή καμπάνια ξεκίνησε αμέσως μετά το φόνο του Γρηγορόπουλου: Στις 8 Δεκεμβρίου, ενώ όλη η Ελλάδα συγκλονιζόταν από τις μαχητικές διαδηλώσεις ενάντια στην αστυνομική βία και την κυβέρνηση, το ακροδεξιό σάιτ του «Πατριωτικού Συλλόγου Θερμοπύλαι» αποκάλυψε ότι ο σέρβερ του Indymedia φιλοξενείται στο σύστημα του ΕΜΠ. Την επομένη έκανε την εμφάνισή του ο «εξειδικευμένος» δικτυακός τόπος «Λουκέτο τώρα στο Indymedia!» (Stop-Indymedia) και ακολούθησε ομώνυμο γκρουπ συζήτησης στο Facebook. Στις 10.12, ο «Θερμοπύλαι» δημοσίευσε ονόματα, τηλέφωνα και e-mail καθηγητών και υπαλλήλων του ΕΜΠ, καλώντας το κοινό να «διαμαρτυρηθεί» και ν' απαιτήσει το κλείσιμο «της ιστοσελίδας των αναρχικών». Η σκυτάλη παραδόθηκε κατόπιν στους βουλευτές του ΛΑΟΣ.

*Η άμεση σχέση του λογοκριτικού εγχειρήματος με την αστυνομική καταστολή της νεανικής εξέγερσης είναι προφανής. «Οι διαχειριστές και οι χρήστες [sic] του Athens Indymedia έχουν παραβεί τις προβλεπόμενες από το ελληνικό Σύνταγμα διατάξεις περί υποδαύλισης βίας και επεισοδίων κατά των συμπολιτών τους», ισχυρίζεται χαρακτηριστικά η ιδρυτική διακήρυξη του Stop-Indymedia, ενώ το ξενόγλωσσο κείμενο του ίδιου σάιτ (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά και... σερβικά) διακηρύσσει πως «οι ελληνικές ταραχές του περασμένου Δεκεμβρίου έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της άκρας Αριστεράς, ένα πρόσωπο βίας, τρομοκρατίας και βανδαλισμού».

*Ως βοηθητικά επιχειρήματα επιστρατεύονται ο «αντεθνικός χαρακτήρας» του εχθρού (που «επιθυμεί την πλήρη κατάργηση των ενόπλων δυνάμεων επειδή κάποιοι σύντροφοί τους είναι φυγόστρατοι και κότες» και «υποστηρίζει την ύπαρξη δήθεν "εθνοτικών μειονοτήτων" στην Ελλάδα»), καθώς και το «συμμαχικό» βαρύ πυροβολικό: το Indymedia, διαβάζουμε, «έχει κατηγορηθεί στις ΗΠΑ, την Ιταλία και τη Βρετανία για υπόθαλψη τρομοκρατικών ενεργειών και Αντισημιτισμό»!

*Μια οφθαλμοφανής υπηρεσιακή λογική διαπερνά, τέλος, τη σχετική επιχειρηματολογία. Δεν είναι μόνο ο Παναγιώτης Δούμας που παραθέτει ως ακαταμάχητο τεκμήριο την πληροφορία ότι «το Indymedia για την ηγεσία της αστυνομίας αποτελεί το ΚΕΠΙΚ [Κέντρο Επικοινωνιών] της αναρχίας και της τρομοκρατίας στην Ελλάδα» («Ελεύθερος Κόσμος», 5.7.09). Εξίσου εύγλωττη είναι και η υποδοχή της κίνησης Ταλιαδούρου από το Stop-Indymedia:

«Για να θεωρήσει σωστό ο Υφυπουργός Παιδείας να ζητήσει εξηγήσεις απ' τον Πρύτανη, τότε υπάρχει κάποιος λόγος, νομικός ή συνταγματικός. Εκτός κι αν αμφισβητούν ορισμένοι τις προθέσεις του ίδιου του Υπουργού» (10.2).

Χουντικοί και νεολαίοι του ΛΑΟΣ ποζάρουν μεταξύ των διωκτών του Indymedia στο Facebook. Απ' τη «διείσδυση» στο «δίκτυο»

Ο ακροδεξιός χαρακτήρας της όλης κίνησης είναι αναμφισβήτητος. Τα γραφεία του «Π.Σ. Θερμοπύλαι» εγκαινιάστηκαν το 2004 από τον Κώστα Πλεύρη, ο οποίος ήταν ομιλητής στις 7 από τις 46 εκδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί εκεί. (Ακολουθούν ο Βορίδης με 4 παρουσίες και ο Αδωνις με 3, ενώ από μια φορά εμφανίστηκαν ο υιός Πλεύρης, ο Γεωργαλάς, ο Καραθάνος, ο Καλεντερίδης, ο Θύμιος Παπανικολάου κι ο εκπρόσωπος Τύπου του Μεϊμαράκη, Νίκος Χιδίρογλου.)

*Οπως αποκάλυψε στην ηλεκτρονική έκδοση της «Ε» ο συνάδελφος Μπάμπης Πολυχρονιάδης (6.2.09), η διεύθυνση και το τηλέφωνο του «Π.Σ. Θερμοπύλαι» ταυτίζονται με αυτά του ΛΑΟΣ Περιστερίου, το δε Stop-Indymedia γράφεται από τον ίδιο άνθρωπο με το «Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Κώλου», ένα εμετικό «χιουμοριστικό» σάιτ, αποκαλυπτικό για το πνευματικό επίπεδο του χώρου.

*Χαρακτηριστική για τους πολιτικοϊδεολογικούς προσανατολισμούς των διωκτών του Indymedia είναι η (αυτο)παρουσίαση της τελευταίας ομιλίας του Πλεύρη (31.5.09): «Στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του συλλόγου», διαβάζουμε, ο ομιλητής «χειμαρρώδεις [sic] όπως πάντα, καθήλωσε το ακροατήριο», διακηρύσσοντας ότι «ο Ελληνικός λαός θα κληθεί κάποτε να διαλέξει μια Ελλάδα χωρίς Δημοκρατία ή μια Δημοκρατία χωρίς Ελλάδα». Και, φυσικά, «καταχειροκροτήθηκε από το κοινό».

*Εκτός από λάτρεις μιας «Ελλάδας χωρίς Δημοκρατία», οι διώκτες του Indymedia διακρίνονται επίσης για την ίδια «υπόθαλψη της βίας» που χρεώνουν στο στόχο τους. Ιστοσελίδες που διαφημίζει το Stop-Indymedia ξεχειλίζουν π.χ. από προτροπές για φυσική εξολόθρευση των «ανθελλήνων προδοτών» ή των «αριστερών φασιστών» κ.ο.κ.

*Ανέκδοτο θυμίζει, τέλος, η αναπαραγωγή και προβολή κάποιων ακραίων ή προβοκατόρικων κειμένων (π.χ. επιδοκιμασιών των φόνων αστυνομικών) που ανώνυμοι χρήστες «έσπρωξαν» στο Indymedia, αλλά «κόπηκαν» ταχύτατα από τους διαχειριστές του. Το «ΚΕΠΙΚ της αναρχίας» κατηγορείται έτσι για κείμενα αναρτημένα όχι στο ίδιο αλλά στα σάιτ που ζητούν το κλείσιμό του!

Η «αξιοποίηση» της ανωνυμογραφίας του Indymedia από την ακροδεξιά, για τους δικούς της σκοτεινούς λόγους, είναι άλλωστε μια παλιά ιστορία. Απόδειξη, το ιστορικό «ξεκατίνιασμα» μεταξύ (και) ηγετικών στελεχών του «χώρου», που ξεκίνησε σε σελίδα διαλόγου του Indymedia το 2003 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=149283).

*Σημείο τομής για τη (μερική) εγκατάλειψη του αντιεξουσιαστικού σάιτ απ' τους ακροδεξιούς θαμώνες του φαίνεται πως αποτέλεσε η πρόσφατη ανάπτυξη της «μπλογκόσφαιρας». Ο πρόεδρος της νεολαίας ΛΑΟΣ καμάρωνε π.χ. πρόσφατα στην κομματική «Α1» (27.9.08) πως ο «τομέας δημιουργικού» της οργάνωσής του «συντονίζει ένα δίκτυο μπλόγκερς που κάνει την "Ελευθεροτυπία" και άλλα "φίλια" μέσα να παραμιλούν για την παρουσία των "κακών" στο ελληνικό διαδίκτυο».

Φυσικά,το κόμμα του Καρατζαφέρη δεν πρωτοτυπεί καθόλου στην επιστράτευση αυτών των «αυθόρμητων» μορφών «προσωπικής έκφρασης» για τη διοχέτευση της γκρίζας προπαγάνδας του. Το ίδιο κάνουν και φορείς του επίσημου κράτους. Θυμίζουμε, απλά, την συνάντηση της Ντόρας Μπακογιάννη με μια ομάδα μπλόγκερ στο ΥΠΕΞ, για την αποτελεσματικότερη προβολή των «εθνικών μας θέσεων» (16.4.08).

Το άσυλο στο στόχαστρο

Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στο Indymedia. Η νομικίστικη επικέντρωση των διωκτών του στην «εξωακαδημαϊκή» χρήση του δικτύου του ΕΜΠ δεν μπορεί να κρύψει το βαθιά πολιτικό περιεχόμενο της αντιπαράθεσης. Από το ίδιο δίκτυο εξυπηρετούνται εξάλλου και οι δικτυακοί τόποι φοιτητικών παρατάξεων ή άλλων φορέων, χωρίς να ενοχληθεί κανείς μέχρι σήμερα.

*Κατά κοινή ομολογία, η παρουσία του σάιτ μέσω ΕΜΠ δεν αποσκοπεί στην αποφυγή του οικονομικού κόστους (κάπου 80 ευρώ το μήνα, ποσό γελοίο για δικτυακό τόπο με χιλιάδες σταθερούς χρήστες και δεκάδες χιλιάδες επισκέψεις την ημέρα), αλλά στην αυξημένη προστασία που εξασφαλίζει στον σέρβερ το πανεπιστημιακό άσυλο.

*«Ας πληρώσει το Indymedia έναν εξυπηρετητή, ώστε να μπορούν να το κλείσουν οι αρχές και να μην κρύβονται πίσω από τον πρύτανη και το "άσυλο" του Πολυτεχνείου», ξεκαθαρίζει π.χ. χωρίς περιστροφές το σάιτ του «Θερμοπύλαι» (8.2.09). «Η ύπαρξη του ασύλου επιτρέπει την ατιμωρησία ακόμη και όταν γίνονται εγκληματικές ενέργειες, όπως η παροχή προσωπικών δεδομένων», εξηγεί απ' την πλευρά του ο Πολατίδης (12.7). Παρόμοια συλλογιστική αναπτύσσει και το ομόφρον Greek Alert (9.7.09), σε σχετικό κείμενό του που αναπαράγεται αυθημερόν στον ιστότοπο του «Ρεσάλτο».

*Μετά το «ΚΕΠΙΚ των αναρχικών», έχουν, άλλωστε, σειρά κι άλλοι δικτυακοί τόποι, ανεπιθύμητοι στους αυτόκλητους προασπιστές του έθνους και της (πόσο δημοκρατικής;) «νομιμότητας».

Αμέσως μετά τα πρώτα εξώδικα του ΟΤΕ, ο Π.Σ. «Θερμοπύλαι» αποφαινόταν π.χ. πως είναι «γεμάτα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα με παράνομους εξυπηρετητές (servers) αναρχοαριστερών ιστοσελίδων» (12.7). Παραθέτει μάλιστα τα ονόματα, e-mail και τηλέφωνα των αρμόδιων καθηγητών και υπαλλήλων, για τον παντοειδή -προφανώς- «σωφρονισμό» τους (8.7).

Ο δε Πολατίδης του ΛΑΟΣ δήλωνε ευθαρσώς στον «Ελεύθερο Κόσμο» (12.7) πως «όλες οι ιστοσελίδες» που (κατ' αυτόν) «παραβαίνουν τους όρους της συμβάσεως» μεταξύ ΟΤΕ και Εθνικού Δικτύου Ερευνας και Τεχνολογίας «πρέπει να απομακρυνθούν» και να μην υπάρξουν «νομικά τερτίπια» για την επαναφορά τους.

*Τελικός στόχος, διευκρινίζει η χουντική εφημερίδα που φιλοξένησε τη συνέντευξη, είναι η εξάλειψη «της μιαρής παρουσίας των άπλυτων και του αριστερού παρακράτους μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα». Εν ανάγκη, όπως θα 'λεγε κι ο πρώτος φίρερ του χώρου, σε μια «Ελλάδα χωρίς Δημοκρατία»...

«Εβραιοκομμουνιστικές συνωμοσίες»

Μια από τις πιο διαδεδομένες κατηγορίες που απευθύνουν κατά του Athens Indymedia οι διώκτες του αφορά την υποτιθέμενη χρηματοδότησή του από το Ιδρυμα Σόρος. «Πίσω από το Indymedia γνωρίζουμε ότι βρίσκεται ο κ. Τζορτζ Σόρος», υποστήριξε π.χ. με κάθε σοβαρότητα ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης στη Βουλή (9/4/09).

Ο Τζορτζ Σόρος στο Παγκόσμιο Φόρουμ Πώς προέκυψε όλη αυτή η μυθολογία; Δύο είναι τα «στοιχεία» που επιστρατεύονται από τη σχετική παραφιλολογία:

*Η... άρνηση του Indymedia της Αργεντινής, το φθινόπωρο του 2002, να δεχτεί μια προσφορά υπολογιστών από το «Ινστιτούτο Ανοιχτής Κοινωνίας» του Σόρος. Η άρνηση αυτή προκάλεσε ένα σύντομο διάλογο στο εσωτερικό του διεθνούς δικτύου, με κυρίαρχες τις εχθρικές τοποθετήσεις απέναντι σε τέτοιου είδους «φιλανθρωπίες». Τόσο το αθηναϊκό Indymedia όσο κι αυτό της Θεσσαλονίκης (που λειτουργούσε ώς το 2005) τάχθηκαν σταθερά και δημοσίως εναντίον οποιασδήποτε επαφής του δικτύου με το Ιδρυμα Σόρος.

*Η δεύτερη πηγή (και προσφιλέστερη, λόγω ιδεολογικής συγγένειας) είναι ένα άρθρο του αμερικανικού θινκ τανκ «Ακρίβεια στα ΜΜΕ» (Accuracy in Media ή ΑΙΜ) δημοσιευμένο τον Οκτώβριο του 2004, με τον εντυπωσιακό τίτλο «Η κρυφή ατζέντα του Σόρος: ναρκωτικά, χρήματα, τα ΜΜΕ και η πολιτική εξουσία». Εκεί αναφέρεται χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση- ότι «το Ινστιτούτο Ανοιχτής Κοινωνίας έχει συνεισφέρει 70.000 στο ακροαριστερό Ανεξάρτητο Κέντρο Τύπου ή Indymedia, γνωστό ως μια "ανεξάρτητη κολλεκτίβα συλλογής ειδήσεων", οι σέρβερ του οποίου κατασχέθηκαν από μια ομοσπονδιακή υπηρεσία στις 7 Οκτωβρίου. Η ενέργεια φαίνεται πως συνδεόταν με έρευνα για τη διεθνή τρομοκρατία, τις απαγωγές ή το ξέπλυμα χρήματος».

Δεν είμαστε, φυσικά, σε θέση να γνωρίζουμε αν κάποιο αμερικανικό Indymedia εισέπραξε όντως αυτό το ποσό. Το σίγουρο είναι πως η συγκεκριμένη πηγή μόνο «έγκυρη» δεν είναι. Αποτελεί ένα κατακίτρινο «λόμπι τύπου» της αμερικανικής «νέας (ακρο)δεξιάς», στρατευμένο στην καταπολέμηση κάθε αριστερής (ή έστω φιλελεύθερης) επιρροής στα ΜΜΕ.

Η ΑΙΜ ιδρύθηκε το 1969, όταν ο αμερικανικός τύπος είχε στραφεί κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, για να τον επαναφέρει στην «εθνικά ορθή» τροχιά. Το σάιτ της (http://www.aim.org/) είναι αποκαλυπτικό: τα (σημερινά) αμερικανικά ΜΜΕ κατηγορούνται π.χ. για «νοοτροπία αγέλης αγριόσκυλων κατά της φυλακής τρομοκρατών του Γκουαντάναμο» (3/8/06), διακηρύσσεται δε πως «δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ βασανίζουν οποιονδήποτε» (4/7/06). Αν εμείς θεωρούμε τον Σόρος δίαυλο προώθησης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η ΑΙΜ τον κατηγορεί για υπονόμευση της αντιτρομοκρατικής πολιτικής των ΗΠΑ. Και το φαιδρό προεκλογικό άρθρο του 2004, προσπαθούσε απλά να μεταφέρει τη συζήτηση στη χρηματοδότηση των Δημοκρατικών από τον «εθνικά επικίνδυνο» Σόρος. Στις 18.2.08, τέλος, η ΑΙΜ «αποκάλυψε» τις κομμουνιστικές διασυνδέσεις του ...Ομπάμα, ένας νεανικός φίλος του οποίου (το 1971-79) είχε κατηγορηθεί (το 1951) από την Επιτροπή Μακάρθι ως μέλος του ΚΚ!

Θα περίμενε κανείς, αυτή η χοντροκομμένη προπαγάνδα να αντιμετωπιστεί με τη δέουσα ειρωνεία. Αμ δε! Η ουγγροεβραϊκή καταγωγή του Σόρος φαίνεται πως αρκεί, ως «αποδεικτικό στοιχείο» στις όχθες του Ατλαντικού για την υποτιθέμενη διεθνή «συνωμοσία» κατά των «πατριωτών» απανταχού της υδρογείου.

«Η πρώτη πόλη που έκαψαν οι κουκουλοφόροι της παγκόσμιας διακυβέρνησης και του Indymedia, ήταν το Seattle το 1999», μας πληροφορεί χαρακτηριστικά στο μπλογκ του ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Σπύρος Χατζάρας, πριν μας διαβεβαιώσει πως ο ίδιος «ιδιωτικός στρατός της Sheri Herndon, του Open Society Institute, του Ford Foundation, του Glaser Foundation, και του Tides Foundation επιτέθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του 2008». Για να καταλήξει (19/7/09), στη συγκλονιστική αποκάλυψη πως «οι Εβραιοαριστεροί του Σόρος [είναι οι] πρωταγωνιστές του επαγγελματικού αντιρατσισμού» εν Ελλάδι.

Το προφίλ του ενός επίδοξου λογοκριτή

Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που απαιτούν το κλείσιμο του αθηναϊκού Indymedia;

Ας απομακρυνθούμε λίγο απ' τα επώνυμα στελέχη της εγχώριας ακροδεξιάς και του ευρύτερου «πατριωτικού χώρου», κι ας αναζητήσουμε το προφίλ του χαμηλόβαθμου δυναμικού αυτού του σύγχρονου λογοκριτικού κινήματος. Στο ίδιο, μάλιστα, πεδίο του «κυβερνοχώρου» όπου κυκλοφορούν και οι θαμώνες του επάρατου «ΚΕΠΙΚ της αναρχίας».

Το γκρουπ «Λουκέτο τώρα στο Indymedia!» που έχει ανοίξει στο Facebook, ως παρακλάδι της ομώνυμης ιστοσελίδας, διαθέτει συνολικά 29 «υπεύθυνους». Σχεδόν όλοι χρησιμοποιούν ψευδώνυμα, τα στοιχεία όμως που δίνουν για τους εαυτούς τους μιλούν από μόνα τους. Εξίσου ενδιαφέροντα συμπεράσματα θα μπορούσαν να βγουν και από τη μελέτη των ταυτοτήτων των 2.707 απλών «μελών» του γκρουπ, ένα τέτοιο εγχείρημα ξεπερνά ωστόσο κατά πολύ τα πλαίσια του παρόντος άρθρου:

*«Διευθυντής» του γκρουπ είναι κάποιος «Βασίλης Μακεδόνας», που δηλώνει «υποστηρικτής» διασημοτήτων όπως ο Νίκος Γκάλης κι ο αγιορείτης Γέρων Παΐσιος. Ως υπαρχηγοί του φέρονται ο «Ελλην Πολίτης» και κάποιος «Μιχάλης Γεωργάκης», με ενδιαφέροντα που κινούνται από τη ζωοφιλία μέχρι το «Playboy». Από τους τρεις υπόλοιπους «διαχειριστές», οι δυο («Μέγας Διαχειριστής» και «Βασίλειος Μακεδόνας» - διαφορετικό πρόσωπο, υποθέτουμε, απ' τον προαναφερθέντα «Βασίλη») αποφεύγουν να δώσουν το παραμικρό στίγμα για την προσωπικότητα ή τα ενδιαφέροντά τους. Ορατά είναι τα χαρακτηριστικά μόνο του τρίτου, που υπογράφει ως «Ελληνικό DNA»: «υποστηρικτής» κι αυτός του Γέροντα Παϊσίου και ταυτόχρονα της Μόνικα Μπελούτσι, λαϊκών αοιδών (Γονίδης, Σφακιανάκης, Τερζής), της ιστοσελίδας «Σαλονίκη και Γουστάρω» και «φίλος» της φοιτητικής οργάνωσης του ΛΑΟΣ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

*Για πολιτικότερες εκδοχές, πρέπει να περάσουμε στους απλούς «υπεύθυνους» (ή «officers»). Ο «Μολών Λαβέ» έχει αντί φωτογραφίας του το σήμα της «Χρυσής Αυγής», ενώ ο «Ellinas Greek Antifasistas» σαν μοναδικό στοιχείο δίνει τη φιλία του με τον «Ελληνικό DNA». Ο «Ελλάς Μακεδονία» δηλώνει ΠΑΟΚτζής, ενώ ο «Περικλής Πατριώτης» παραθέτει ως «φίλους» του το «Γιώργο Παπαδόπουλο» (με φωτογραφία του δικτάτορα) κι άλλους φασίστες. Πνευματικότερες ανησυχίες προβάλλει ο «Rbn Hellas RadioAntistasi», «υποστηρικτής» του Νίτσε, του Γιούκιο Μισίμα κι ενός ναζιστικού ραδιοσταθμού.

*Το «Δεξί Εξτρέμ» πάλι, με το έμβλημα της Ν.Δ. στη θέση της φωτογραφίας του, ταλαντεύεται ανάμεσα στις ποικίλες εκδοχές του «μεσαίου χώρου»: δηλώνει «υποστηρικτής» ταυτόχρονα της Ν.Δ. και της Χρυσής Αυγής, του Μπερλουσκόνι και του Πούτιν. Παρόμοια διλήμματα αντιμετωπίζει κι ο «Εθνικιστής Κρητικός» απ' το Ρότσεστερ της Ν. Υόρκης: «υποστηρικτής» της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, δεν διστάζει να βάλει αντί για φωτογραφία του το βασικό σύνθημα της Χρυσής Αυγής («Ή Ελλάς ή Τέφρα»). Επιπλέον, έχει «φίλο» (από) τη νεολαία του ΛΑΟΣ στο Πάντειο και λατρεύει την ιστοσελίδα «Ναι ρε, γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Ελληνες».

*Πιο κατασταλαγμένοι φαίνονται ο «Greek Nationalist» (που δηλώνει ευθαρσώς χρυσαυγίτης) κι ο «ΦΟΣ ΠΑΠΕΙ», που διακηρύσσει τη λατρεία του για τον Καρατζαφέρη, το ΛΑΟΣ και τα κομματικά ΜΜΕ.

*«Υποστηρικτής» του ακροδεξιού ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ, ο ελληνοκύπριος «Ζήνων Κιτιεύς» αντί για τη φάτσα του έχει βάλει τη γνωστή φωτογραφία με το νεαρό Παλαιστίνιο που πετροβολά ένα ισραηλινό τανκ. Κάπως περίεργη, βέβαια, φαντασίωση για «υπεύθυνο» ενός γκρουπ που απαιτεί την πάταξη όσων υπέπεσαν στο αδίκημα της «υποδαύλισης επεισοδίων και βανδαλισμών». Η εθνοθρησκευτική, όμως, ταυτότητα του άρματος φαίνεται πως επιτρέπει μια κάποια απόκλιση από τις αρχές της «μη βίας».

*Την παράσταση κλέβουν ωστόσο ο «Μοναχικός Λύκος (Macedonia)» και η φωτογραφία του: κουκουλοφόρος, με αυτόματο τουφέκι Μ-16 κι εκτοξευτή οπλοβομβίδων Μ-203 ανά χείρας, την ελληνική σημαία και μια «πουλάδα» για φόντο. Προφανώς η ευαίσθητη ψυχή του δεν άντεξε τη διάχυτη βία των πρόσφατων Δεκεμβριανών και βγήκε για σαφάρι στο Διαδίκτυο...

Ο «Ιός» πάει διακοπές. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Μπάμπης Πολυχρονιάδης

«Οι "Θερμοπύλες", το Indymedia και η ανωνυμία του Διαδικτύου» (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=14494).

Η πρώτη αποκάλυψη της πολιτικής ταυτότητας των διωκτών του Indymedia.

«ΑΝΤΙ-Media»

(Αθήνα 2008, εκδ. «Αντισχολείο»).

Συλλογή κειμένων για τη λειτουργία των ΜΜΕ την τελευταία εικοσαετία, ιδωμένη απ' τη σκοπιά της ριζοσπαστικής κοινωνικής αντιπολίτευσης. Ενδιαφέρουσα κριτική στη «σχέση Indymedia», ιδίως όσον αφορά τις ηλεκτρονικές «συζητήσεις», με έμφαση στα προβλήματα που γεννά (και τα εμπόδια που θέτει στη μετατροπή του «επαναστατικού καφενείου» σε πραγματική δράση) η ανωνυμία των «συνομιλητών». Χαρακτηριστικό προειδοποιητικό απόσπασμα από κείμενο που πρωτοκυκλοφόρησε το 2002 και που σήμερα θα μπορούσε να αφορά το σύνολο της ανώνυμης ή ψευδώνυμης «μπλογκόσφαιρας»:

«Ποιου τη γνώμη ακούς στα Indymedia; Είναι πολιτική ομάδα, σύντροφος, μπάτσος, φασίστας, κνίτης, πλαστογράφος, ο πατέρας και η μάνα σου; Ποιος ακούει αυτά που γράφει ελαφρά τη καρδία ο κάθε ανεύθυνος και περιπλανώμενος προσκυνητής των πληροφοριών; Αυτή η ανεύθυνη έως κι επικίνδυνη αθλιότητα έχει δουλέψει ήδη και θα συνεχίσει να δουλεύει στο εσωτερικό των "πλουραλιστικών" Indymedia, ακριβώς γιατί η έλλειψη ευθύνης αποτελεί δομικό τους συστατικό» (σ.96-7).

William Colby

«30 ans de CIA» (Παρίσι 1978, εκδ. Le Livre de Poche).

Απομνημονεύματα ενός πράκτορα κι εν συνεχεία διοικητή της CIA. Συνοπτική αναφορά στο μηχανισμό διοχέτευσης, αναπαραγωγής και διασποράς ενός μίγματος «ειδήσεων» (αληθινών ή αληθοφανών) που η υπηρεσία θεωρούσε ότι θα μπορέσουν να συμβάλουν στην απόκρουση του «ερυθρού κινδύνου».

Πηγή: Ιός της Ελευθεροτυπίας