Είμαστε όλοι 15

ΣΗΜΕΡΑ, Δευτέρα 6/12, ώρα 16:00.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Δύο χρόνια πέρασαν από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Δύο χρόνια και αν δεν ξεχάστηκε, ακόμα συζητιέται αν πρόκειται για "μεμονωμένο περιστατικό" ενός παρανοϊκού μπάτσου, αν έπρεπε η όχι ο Αλέξης να ήταν στα Εξαρχία, αν η σφαίρα ήταν εξοστρακισμένη και ένα σωρό άλλα.

Για μένα δεν είναι ο Γρηγορόπουλος. Ούτε ο Κορκονέας. Ποτέ δεν ήτανε. Μπορεί να αποδόθηκε δικαιοσύνη για το συγκεκριμένο συμβάν αλλά η αυθαιρεσία των αστυνομικών δεν έχει λήξει.

Σήμερα στα Προπύλαια δεν πρέπει να πάμε μόνο για τον Αλέξη, αλλά για τον κάθε Αλέξη, Τάσο, Νίκο, Γιώργο, Μαρία, Κατερίνα, Παύλο κλπ που θα συνεχίζουν να πέφτουν θύματα αυτής της ασυδοσίας.

Είμαστε, ήμασταν και θα είμαστε κάποια στιγμή όλοι 15 χρονών.

Το κτήνος ελεύθερο

Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους Κορκονέας - Σαραλιώτης (κλίκ ντε!)

Αγαπάω την Ελλ. δικαιοσύνη. Και την αγαπάω γιατί ενώ κλείνει φυλακή μέχρι τη δίκη έναν αθώο όπως τον Μάριο Ζέρβα μέσα στις φυλακές Κορυδαλού, προφυλακίζει κάποιον άλλον με μόνη μαρτυρία το χρώμα τον παπουτσιών του (Παναγιώτη Κετίκη), αφήνει ελεύθερο μέχρι την δίκη τον δολοφόνο ενός 15 χρονου παιδιού, έστω και με περιοριστικούς όρους (όχι έξοδο από την Αμφισσα και 2 φορές την ημέρα παρουσιάση στο αστ.τμήμα και καφεδάκι με τους συναδέρφους του).

ΥΓ
Να χαίρεστε τον Κούγια σας.

Κεράκι

Grafity

Μπορεί να έχει ξαναπαίξει, ίσως όχι σε αυτό το μπλογκ. Υπάρχει πάντως στο The ART of Pessimism

Πλακέτα στη μνήμη του Αλέξανδρου

«Εδώ στις 6 Δεκεμβρίου 2008 εντελώς αναίτια έσβησε το παιδικό χαμόγελο του αθώου δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τις σφαίρες αμετανόητων δολοφόνων»

ΟΔΟΣ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα λιγα κερια και λουλούδια στο πάτωμα,το δεύτερο βράδυ,ήταν μόνο η αρχή.

Δευτέρα πρωί συμπληρώθηκε η παρέμβαση με την οδό Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και το σήμα της "Ελληνικής Δολοφονίας"

Ακόμη και μικρά παιδάκια ηταν εκει....
Σιγά τα γράμματα και οι αφιερώσεις εγιναν πολλές και δεν χώραγαν σε εναν τοίχο....
Όσο πέρναγαν οι μέρες ούτε ο κόσμος χώρούσε σε ένα μικρό πεζόδρομο.....

Ούτε η αγανάκτησή μας χώραγε σε ένα πανό

ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ - ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ!!!